Chciałam zaśpiewać o czymś ważnym

O samotności braku nieba

Lecz powiedzieli - Pani Geppert - co Pani

To się nie sprzeda



Chciałam zaśpiewać o miłości

Której czas nigdy nie ostudzi

Lecz powiedzieli - Nie! To nie pójdzie

Pani Geppert to nie dla ludzi



Chciałam zaśpiewać hymn o trwaniu

Cóż nie będziemy wiecznie młodzi

Powiedzieli - kobieto - kogo to dzisiaj obchodzi



I pouczyli że ich zdaniem 

To znaczy zdaniem pewnych osób

Sprzedają się rzeczy o niczym

Napisane w przystępny sposób



I żebym sobie dała spokój 

Z tym czarnym strojem, przysmędzaniem

To się nie sprzeda

To się nie sprzeda - Pani Geppert

To się nie sprzeda - Pani Geppert

To się nie sprzeda - Pani Geppert

W życiu!



Lecz kiedy widzę na koncertach 

W oczach słuchaczy skrawek nieba

To myślę sobie - Dobry Boże

A co mi tam - niech się nie sprzeda



W tych oczach widzę taką miłość

Której czas nigdy nie ostudzi

I wtedy mam ochotę krzyknąć 

Ludzie! - To jest dla ludzi



W tych oczach widzę dramat czasu

Cóż nie będziemy wiecznie młodzi

Dlatego chodzi mi po głowie

Że może to kogoś obchodzi



Nawet jeżeli czyimś zdaniem

To znaczy zdaniem pewnych osób

Sprzedają się rzeczy o niczym

Napisane w przystępny sposób



Niech mówią dajże Pani spokój

Z tym czarnym strojem, przysmędzaniem

To się nie sprzeda - Pani Geppert

To się nie sprzeda - Pani Geppert

To się nie sprzeda - Pani Geppert

W życiu - Amen.





  



Nie karminowe, kosmetyczne

Róże - królowe poetyczne

Pragnące, pachnąc, uszczęśliwić

Z łodygą jak balowa kibić

Metr wysokości płatki rżnięte

W krwawym koralu zawinięte

Róże - Hiszpanki feudalne 

Nieopisanie seksualne



Przy których by sam rubin pobladł

Z jakimi na bajeczny obiad

Przychodził bogacz pełnokrwisty

Lawendą woniejący ogier

Do giętkiej i wysokonogiej 

Panny Anieli 

Smutnej, czystej, szaro-jedwabnej

No i z tymi wargami z lekka mięsistymi

Którymi po koniaku ciemnym 

I mocnej kawie na wanilii

Chwytała róży płomień silny 

I warg Alfreda smak korzenny



Piękna Aniela utrzymanka

Tańczyła na stołecznej scenie

Przychodził do niej po natchnienie

Ktoś inny jeszcze prócz amanta

Marny wierszopis miał rastenik 

Z dziurami w płucach i w kieszeni

Jest właśnie teraz zły, pijany 

I patrzy w róże wzrokiem szklanym

Patrzy, nie widząc pije koniak 

I młotem żarno wali w skroniach

I wie bez róż, że ją zabije

Czy dziś, czy jutro, czy za tydzień

Choć nie wie nic i róż nie widzi

I ciągle tamten koniak pije



Róże nie zauważone 

Jak rany jątrzą się czerwone

Osypujące pierś kochanki 

Pięknej Anieli utrzymanki

I oto krwi morderczej kurzem 

Już dymią gorejące róże

Jak dziś, jak jutro, jak za tydzień

Żegna się i do Adrii idzie