Przypominam sobie miasto świętujące

Dech nam zapierało słońce tego dnia

Słyszę krzyki, śmiechy i orkiestry grzmiące

Wszyscy tu szaleją, a dokoła ja

Zagubiona w tłumie wyrwać się nie mogę

Ruszam się i brodzę, jak we mgle

I nagle patrzę, on wskazuje drogę

I w objęcia jego fala rzuca mnie.



Popędzani wielką falą, która ciągnie nas i wciąga 

Jedno tuż koło drugiego, przyjmujemy wspólny los 

I śmiejemy się, jedno trzyma się drugiego

Kiedy tłum niesie nas i upojnie płynie czas.



Popędzana wielką falą wzbierającą i tańcząca 

Tarantelą opętańczą, zaciskając dłoni splot 

To nie wiatr, to już lot, nasze ciała w górze tańczą 

Kiedy tłum niesie nas i upojnie płynie czas.



Iskierkami w jego oczach radość tryska

W głębi serca jasno, a dokoła szum

Między śmiechy nagle krzyk mój się przeciska

Kiedy go wyrywa z objęć moich tłum.



Popędzana wielką falą, która ciągnie nas i wciąga 

Jedno z dala od drugiego, miotam i wykłócam się 

Jego śmiech, wołam, a to śmiech kogoś innego 

Tłumię łzy, ściągam brwi, wykrzykuję ból i gniew.



Popędzana wielką falą, wzbierającą i tańczącą 

Tarantelą opętańczą, zaciskając wściekle pięść 

Wciąż pozwalam się nieść i przeklinam tych, którzy tańczą 

Ten, z którym złączono mnie rozpłynął się.





  



Nie karminowe, kosmetyczne

Róże - królowe poetyczne

Pragnące, pachnąc, uszczęśliwić

Z łodygą jak balowa kibić

Metr wysokości płatki rżnięte

W krwawym koralu zawinięte

Róże - Hiszpanki feudalne 

Nieopisanie seksualne



Przy których by sam rubin pobladł

Z jakimi na bajeczny obiad

Przychodził bogacz pełnokrwisty

Lawendą woniejący ogier

Do giętkiej i wysokonogiej 

Panny Anieli 

Smutnej, czystej, szaro-jedwabnej

No i z tymi wargami z lekka mięsistymi

Którymi po koniaku ciemnym 

I mocnej kawie na wanilii

Chwytała róży płomień silny 

I warg Alfreda smak korzenny



Piękna Aniela utrzymanka

Tańczyła na stołecznej scenie

Przychodził do niej po natchnienie

Ktoś inny jeszcze prócz amanta

Marny wierszopis miał rastenik 

Z dziurami w płucach i w kieszeni

Jest właśnie teraz zły, pijany 

I patrzy w róże wzrokiem szklanym

Patrzy, nie widząc pije koniak 

I młotem żarno wali w skroniach

I wie bez róż, że ją zabije

Czy dziś, czy jutro, czy za tydzień

Choć nie wie nic i róż nie widzi

I ciągle tamten koniak pije



Róże nie zauważone 

Jak rany jątrzą się czerwone

Osypujące pierś kochanki 

Pięknej Anieli utrzymanki

I oto krwi morderczej kurzem 

Już dymią gorejące róże

Jak dziś, jak jutro, jak za tydzień

Żegna się i do Adrii idzie