Czasem widzą ją, kiedy wyjdzie na próg

W Opatowie, Kępnie lub jeszcze gdzieś

Spuszczą wzrok, milczy Bóg

Ani zdrowaś, ani na nią warknie pies.



Ich sumienia cierń, rzekłbyś - huba tych miejsc

Na sumienie czasu brak, jest jak ryba na studni dnie

Jest niby jest 

Jakoś żyje, lecz popłynąć nie ma gdzie.



Oczu sól w zmowie milczenia ścian

W katarakcie lustra, w niebieskiej sukni jak lubił on

Z nim sam na sam

Ani bar na rogu kusi, ani dzwon.



Ptakom garść poda pod brzytwą zim 

W ustach kamień, kiedy przyjdzie odlecieć w godzinie swej

I tak jak dym 

Coraz bledsza jest i jest jej coraz mniej



Coraz mniej

Coraz mniej

Coraz mniej





  



Na brzegu błękitnej rzeczki 

Mieszkają małe smuteczki.



Ten pierwszy jest z tego powodu,

Że nie wolno wchodzić do ogrodu.



Drugi - że woda nie chce być sucha.

Trzeci - że mucha wleciała do ucha.



A jeszcze, że kot musi drapać, 

Że kura nie daje się złapać.



Ze nie można gryźć w nogę sąsiada 

I że z nieba kiełbasa nie spada.



A ostatni smuteczek jest o to,

Ze człowiek jedzie, a pies musi biec piechota.



Lecz wystarczy pieskowi dać mleczko 

I już nie ma smuteczków nad rzeczką.