Choć dalej z każdą chwilą

Od nieba do ziemi

Niewiele nam przybyło

Swobodnej przestrzeni



Stanęły obok siebie o krok

Dobro i zło

Nie umiesz ich rozdzielić



Nie szukasz nie znajdujesz

Nie pytasz o drogę

Udajesz że nie kochasz 

Niczego nikogo



I nieprzytomnie biegnąc przez świat

Rzucasz na wiatr

Młodość swą i urodę



Nie nie nieprawda że nie mamy 

Nic prawdziwego

Jest jest jak było przed wiekami 

Piekło i niebo



Nie śmiejesz się nie płaczesz

Nie dziwisz się sobie

Próbujesz żyć inaczej

bez marzeń bez wspomnień



Z podróży nieudanych do gwiazd 

Wracasz co dnia

Zdradzony i bezbronny



Nie nie nieprawda że nie mamy 

Nic prawdziwego

Jest jest jak było przed wiekami

Piekło i niebo





  



Mlaska zawiści grząskie błoto 

Rimbaud - Aniele Stróżu mój 

Gdy pospolitość najwyższą cnotą 

Normalność za munduru krój 

Ty cieniem złotym przy mnie stój 

Ty cieniem złotym przy mnie stój



Dane nam do inności prawo

Rimbaud - Aniele Stróżu mój 

Strach głupców zdeptał bredni wrzawą 

Współczucia roniąc łzę kaprawą

Bo tylko garb możesz mieć swój

Bo tylko garb możesz mieć swój



Dlatego nie ma w nas Arturze 

Poezji co powinna być 

Co się jak wino pnie po murze 

Roślina, która pragnie żyć 

A może tylko nie umiemy 

Zapłacić takiej wielkiej ceny?



Zgoniona nasza muza trwożna

Rimbaud - Aniele Stróżu mój 

A nasza prawda tak ostrożna 

Za dobrze wiemy ile można 

Więc nas przedrzeźnia byle gnój

Więc nas przedrzeźnia byle gnój



Dlatego nie ma w nas Arturze 

Wiary, że wzbogacimy świat 

Nie przez łatanie dziury w rurze 

Ale przez wyobraźni ład 

Za dobrze wiemy co nas czeka 

Kanalizacja, to nie rzeka



Mlaska zawiści grząskie błoto 

Rimbaud - Aniele Stróżu mój 

Gdy pospolitość najwyższą cnotą 

Normalność za munduru krój 

Ty cieniem złotym przy mnie stój 

Ty cieniem złotym przy mnie stój.