Na brzegu błękitnej rzeczki 

Mieszkają małe smuteczki.



Ten pierwszy jest z tego powodu,

Że nie wolno wchodzić do ogrodu.



Drugi - że woda nie chce być sucha.

Trzeci - że mucha wleciała do ucha.



A jeszcze, że kot musi drapać, 

Że kura nie daje się złapać.



Ze nie można gryźć w nogę sąsiada 

I że z nieba kiełbasa nie spada.



A ostatni smuteczek jest o to,

Ze człowiek jedzie, a pies musi biec piechota.



Lecz wystarczy pieskowi dać mleczko 

I już nie ma smuteczków nad rzeczką.





  



Przepraszam, że żyję

Przepraszam, że piję

Przepraszam, że tyję

Choć szczęścia mi brak

Przepraszam, że minę 

Przelotnie jak ptak.

Przepraszam, że nie jem

Przepraszam, że jem

Przepraszam, że nie wiem

Przepraszam, że wiem.



Meldowani na tej ziemi tymczasowo

Zapomnieni poprzez Boga już na amen

Zapatrzeni w skrawek miejsca, w dane słowo

Czemu wciąż wpadamy w sidła taki same.



Przepraszam, że żyję...



Chociaż przyszło żyć pod miedzą i za lasem

Tu gdzie deszcze przemijają monotonnie

Poigrajmy sobie czasem - sobie z czasem

Przewalajmy się z hałasem przez historię.



Przepraszam, że żyję...



A gdy przyszło nam urodzić się dziewczyną

Skaleczoną, jak ta czajka, przez mężczyzną

Kupmy sobie dobre, stare, mocne wino

I śpiewajmy, nie zmieniając serca w bliznę.



Przepraszam, że żyję...



Meldowani na tej ziemi tymczasowo

Przyodziani w tanie palto i Ojczyznę

Odgrywajmy los na nowo i na nowo

I śpiewajmy, nie zmieniając serca w bliznę.



To świetnie, że żyję

To świetnie, że piję

To świetnie, że tyję

Choć szczęścia mi brak

Nie szkodzi, że minę

Przelotnie jak ptak...