Na brzegu błękitnej rzeczki 

Mieszkają małe smuteczki.



Ten pierwszy jest z tego powodu,

Że nie wolno wchodzić do ogrodu.



Drugi - że woda nie chce być sucha.

Trzeci - że mucha wleciała do ucha.



A jeszcze, że kot musi drapać, 

Że kura nie daje się złapać.



Ze nie można gryźć w nogę sąsiada 

I że z nieba kiełbasa nie spada.



A ostatni smuteczek jest o to,

Ze człowiek jedzie, a pies musi biec piechota.



Lecz wystarczy pieskowi dać mleczko 

I już nie ma smuteczków nad rzeczką.





  



Mlaska zawiści grząskie błoto 

Rimbaud - Aniele Stróżu mój 

Gdy pospolitość najwyższą cnotą 

Normalność za munduru krój 

Ty cieniem złotym przy mnie stój 

Ty cieniem złotym przy mnie stój



Dane nam do inności prawo

Rimbaud - Aniele Stróżu mój 

Strach głupców zdeptał bredni wrzawą 

Współczucia roniąc łzę kaprawą

Bo tylko garb możesz mieć swój

Bo tylko garb możesz mieć swój



Dlatego nie ma w nas Arturze 

Poezji co powinna być 

Co się jak wino pnie po murze 

Roślina, która pragnie żyć 

A może tylko nie umiemy 

Zapłacić takiej wielkiej ceny?



Zgoniona nasza muza trwożna

Rimbaud - Aniele Stróżu mój 

A nasza prawda tak ostrożna 

Za dobrze wiemy ile można 

Więc nas przedrzeźnia byle gnój

Więc nas przedrzeźnia byle gnój



Dlatego nie ma w nas Arturze 

Wiary, że wzbogacimy świat 

Nie przez łatanie dziury w rurze 

Ale przez wyobraźni ład 

Za dobrze wiemy co nas czeka 

Kanalizacja, to nie rzeka



Mlaska zawiści grząskie błoto 

Rimbaud - Aniele Stróżu mój 

Gdy pospolitość najwyższą cnotą 

Normalność za munduru krój 

Ty cieniem złotym przy mnie stój 

Ty cieniem złotym przy mnie stój.