Zapisz swoję ulubione piosenki Edyty Gepperd

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




Płynie rzeka wąwozem jak dnem koleiny

Która samą siebie żłobiła,

Rosną ściany wąwozu, z obu stron coraz wyżej 

Tam na górze są ponoć równiny.



I im więcej tej wody, tym się głębiej potoczy 

Sama biorąc na siebie cień zboczy...



Piach spod nurtu ucieka, nurt po piachu się wije

Własna w czeluść ciągnie go siła,

Ale jest ciągle rzeka na dnie rozpadliny

Jest i będzie, będzie jak była,



Bo źródło

Bo źródło 

Wciąż bije.



A na ścianach wąwozu pasy barw i wyżłobień 

Tej rzeki historia, tych brzegów 

Ślady głazów rozmytych, cienie drzew powalonych 

Muł zgarnięty pod siebie, wbrew sobie.



A hen, w dole blask nikły ciągle ziemię rozcina, 

Ziemia nad nim się zrastać zaczyna...



Z obu stron żwir i glina, by zatrzymać go w biegu, 

Woda syczy i wchłania, lecz żyje 

I zakręca, omija, wsiąka, wspina się, pieni, 

Ale płynie, wciąż płynie wbrew brzegom,



Bo źródło

Bo źródło

Wciąż bije.



I są miejsca gdzie w szlamie woda niemal zastygła 

Pod kożuchem brudnej zieleni, 

Tam ślad, prędzej niż ten co zostawił go, znika 

Niewidoczne bagienne są sidła.



Ale źródło wciąż bije, tłoczy puls między stoki, 

Więc jest nurt, choć ukryty dla oka!



Nieba prawie nie widać, czeluść chłodna i ciemna, 

Niech się sypią lawiny kamieni!

I niech łączą się zbocza bezlitosnych wąwozów, 

Bo cóż drąży kształt przyszłych przestrzeni 

Jak nie rzeka podziemna?

Groty w skałach wypłucze, żyły złote odkryje- 



Bo źródło 

Bo źródło 

Wciąż bije.





  



Zapytałam: kim jestem i dokąd idę

W odpowiedzi usłyszałam



Dałem ci cały świat, półkule obie

I oceanów wielki szmat

Dałem ci rozum w głowie

I osiemdziesiąt do stu lat ludzkiego losu

A ty wybieraj tak czy nie

Czy będziesz słuchać mego głosu.



Dałem ci wszystkie cuda świata

Także te nie odkryte

I gwiazdy co wracają nocą

Choć nikną bladym świtem

Wszystko jest w twojej mocy

Zależne od zrozumienia

Jedna prawda moja jest -

- to sens twego istnienia.



Lecz prawda świętych ksiąg

Nieprosta do zrozumienia

W rozumie twoim cierniem jest

Prowadzi do zwątpienia

I gmatwa proste ścieżki.

Niech cię pokory uczy

Abyś ty sam siebie

Pychą nie zdusił.



Byś rozum doskonalił

I mógł pojąć szybko

Te zer tysiące co stoją 

Za zwykłą jedynką.

W dążeniu do światła 

Byś szedł prostą drogą

W tym ci i ja i te księgi

Te święte pomogą.



Ostawiam cię samym

Byś jadł owoc życia

I by wciąż cię nęciła

Wielka tajemnica

Co stworzysz to twoje 

Gdzie dojdziesz tam będziesz

A syn twój pójdzie dalej

I rozum twój posiędzie.



Dałem ci cały świat, półkule obie

I oceanów wielki szmat

Dałem ci rozum w głowie

I osiemdziesiąt do stu lat 

Ludzkiego losu - ... 





  



Nie zastukam tego ranka do kochanka wrót

Zatrzymała mnie rusałka w srebrnym lustrze wód

Rozpuściła włos zielony - niech nim igra toń

I spytała szmerem wody po co tak spieszę doń?



Póki smutek nie zamieszkał w mym powszednim dniu

Mogę tworzyć obraz szczęścia z marzeń i ze snów

Póki na mych uczuć łąkę nie padł żaden cień

Tylko słońce, tylko gwiazdy i świąteczny dzień.



Nie rozstrzygnie biedne serce wątpliwości tej

Czy on bardzo kocha jeszcze, czy już trochę mniej?



Kto nauczy, kto podpowie, czego trzeba by,

By radości nam spod powiek nie zabrały łzy,

By w powodzi słów słodzonych i drobniutkich kłamstw

Choćby drobna cząstka nieba pozostała w nas.



Nie doradzą żadne mędrce, którą ścieżką iść,

Nie wywróży mi naprędce akacjowy liść

Nie wie sowa rosochata, zatopiona w śnie

Czy ma rację ta rusałka, że niepokoi mnie.



W trwodze bije biedne serce echem pieśni tej

Czy on bardzo kocha jeszcze, czy już trochę mniej?

Czy trochę mniej?