Nie wiem

co prawdą jest co złudzeniem

co dobrem jest jeszcze a co już złem

w co jeszcze można wierzyć w co już nie?



Nie wiem 

czy wszystko mieć czy nic nie mieć

czy ważne jest to co wiem czy co mam

czy jedno drugim się zastąpić da?



Sen nie chce do mnie dziś przyjść

na słomiance u drzwi

księżyc przysiadł jak kot

świat taki łatwy za dnia

zbyt zawiły się stal

w tę bezsenną noc



Nie wiem 

za mało chcę czy za wiele

szeroki świat wcale nie nęci mnie

do Tomaszowa wpadłabym na dzień...



Nie wiem 

dla innych żyć czy dla siebie

czy cudzych spraw bagaż brać wciąż na grzbiet

czy własnym życiem wreszcie zająć się?



Sen nie chce do mnie dziś przyjść

na słomiance u drzwi

księżyc przysiadł jak kot

świat taki łatwy za dnia

zbyt zawiły się stal

w tę bezsenną noc



Nie wiem 

co prawda jest co złudzeniem

co dobrem jest jeszcze a co już złem

w co jeszcze można wierzyć w co już nie?





  



Historia Odyseusza, prawdziwa historia Odyseusza - zwanego również Ulissesem - 

kończy się definitywnie na jednej z pomniejszych wysp Morza Śródziemnego.



Olśniony niezwykłością urody mieszkanek tego skalistego lądu,

zniewolony ich śpiewem, który skłonni jesteśmy rozumieć

jako wewnętrzny głos budzącej się w nim miłości własnej,

Odyseusz pozostał na Wyspie Syren,

nigdy nie wrócił do kraju, do domu, do czekających go kłopotów.



Ostatnia notatka w jego dzienniku pokładowym, 

oprócz zwykłych treści związanych z nawigacją,

zawiera kilka zdań bardzo osobistych i przejmująco szczerych.



Otóż, zmęczony zwycięstwami, oszołomiony sławą, 

odczuł nagle paniczny lek przed zbliżającym się koszmarem codzienności.

Postanowił nie wracać. 

Postanowił nie wracać, na pewno ze szkoda dla mitu, 

ale być może - z korzyścią dla siebie.



Jak tren dla zdradzonych ideałów brzmi śpiew Penelopy:



Z tych dróg nieznanych 

Wróć, bo mnie samej tu

Tak bardzo smutno

Pomóż mi, wróć

Odmień ten zły czas...