Zapytałam: kim jestem i dokąd idę

W odpowiedzi usłyszałam



Dałem ci cały świat, półkule obie

I oceanów wielki szmat

Dałem ci rozum w głowie

I osiemdziesiąt do stu lat ludzkiego losu

A ty wybieraj tak czy nie

Czy będziesz słuchać mego głosu.



Dałem ci wszystkie cuda świata

Także te nie odkryte

I gwiazdy co wracają nocą

Choć nikną bladym świtem

Wszystko jest w twojej mocy

Zależne od zrozumienia

Jedna prawda moja jest -

- to sens twego istnienia.



Lecz prawda świętych ksiąg

Nieprosta do zrozumienia

W rozumie twoim cierniem jest

Prowadzi do zwątpienia

I gmatwa proste ścieżki.

Niech cię pokory uczy

Abyś ty sam siebie

Pychą nie zdusił.



Byś rozum doskonalił

I mógł pojąć szybko

Te zer tysiące co stoją 

Za zwykłą jedynką.

W dążeniu do światła 

Byś szedł prostą drogą

W tym ci i ja i te księgi

Te święte pomogą.



Ostawiam cię samym

Byś jadł owoc życia

I by wciąż cię nęciła

Wielka tajemnica

Co stworzysz to twoje 

Gdzie dojdziesz tam będziesz

A syn twój pójdzie dalej

I rozum twój posiędzie.



Dałem ci cały świat, półkule obie

I oceanów wielki szmat

Dałem ci rozum w głowie

I osiemdziesiąt do stu lat 

Ludzkiego losu - ... 





  



Na brzegu błękitnej rzeczki 

Mieszkają małe smuteczki.



Ten pierwszy jest z tego powodu,

Że nie wolno wchodzić do ogrodu.



Drugi - że woda nie chce być sucha.

Trzeci - że mucha wleciała do ucha.



A jeszcze, że kot musi drapać, 

Że kura nie daje się złapać.



Ze nie można gryźć w nogę sąsiada 

I że z nieba kiełbasa nie spada.



A ostatni smuteczek jest o to,

Ze człowiek jedzie, a pies musi biec piechota.



Lecz wystarczy pieskowi dać mleczko 

I już nie ma smuteczków nad rzeczką.