Zapisz swoję ulubione piosenki Edyty Gepperd

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




Zapytałam: kim jestem i dokąd idę

W odpowiedzi usłyszałam



Dałem ci cały świat, półkule obie

I oceanów wielki szmat

Dałem ci rozum w głowie

I osiemdziesiąt do stu lat ludzkiego losu

A ty wybieraj tak czy nie

Czy będziesz słuchać mego głosu.



Dałem ci wszystkie cuda świata

Także te nie odkryte

I gwiazdy co wracają nocą

Choć nikną bladym świtem

Wszystko jest w twojej mocy

Zależne od zrozumienia

Jedna prawda moja jest -

- to sens twego istnienia.



Lecz prawda świętych ksiąg

Nieprosta do zrozumienia

W rozumie twoim cierniem jest

Prowadzi do zwątpienia

I gmatwa proste ścieżki.

Niech cię pokory uczy

Abyś ty sam siebie

Pychą nie zdusił.



Byś rozum doskonalił

I mógł pojąć szybko

Te zer tysiące co stoją 

Za zwykłą jedynką.

W dążeniu do światła 

Byś szedł prostą drogą

W tym ci i ja i te księgi

Te święte pomogą.



Ostawiam cię samym

Byś jadł owoc życia

I by wciąż cię nęciła

Wielka tajemnica

Co stworzysz to twoje 

Gdzie dojdziesz tam będziesz

A syn twój pójdzie dalej

I rozum twój posiędzie.



Dałem ci cały świat, półkule obie

I oceanów wielki szmat

Dałem ci rozum w głowie

I osiemdziesiąt do stu lat 

Ludzkiego losu - ... 





  



Nie karminowe, kosmetyczne

Róże - królowe poetyczne

Pragnące, pachnąc, uszczęśliwić

Z łodygą jak balowa kibić

Metr wysokości płatki rżnięte

W krwawym koralu zawinięte

Róże - Hiszpanki feudalne 

Nieopisanie seksualne



Przy których by sam rubin pobladł

Z jakimi na bajeczny obiad

Przychodził bogacz pełnokrwisty

Lawendą woniejący ogier

Do giętkiej i wysokonogiej 

Panny Anieli 

Smutnej, czystej, szaro-jedwabnej

No i z tymi wargami z lekka mięsistymi

Którymi po koniaku ciemnym 

I mocnej kawie na wanilii

Chwytała róży płomień silny 

I warg Alfreda smak korzenny



Piękna Aniela utrzymanka

Tańczyła na stołecznej scenie

Przychodził do niej po natchnienie

Ktoś inny jeszcze prócz amanta

Marny wierszopis miał rastenik 

Z dziurami w płucach i w kieszeni

Jest właśnie teraz zły, pijany 

I patrzy w róże wzrokiem szklanym

Patrzy, nie widząc pije koniak 

I młotem żarno wali w skroniach

I wie bez róż, że ją zabije

Czy dziś, czy jutro, czy za tydzień

Choć nie wie nic i róż nie widzi

I ciągle tamten koniak pije



Róże nie zauważone 

Jak rany jątrzą się czerwone

Osypujące pierś kochanki 

Pięknej Anieli utrzymanki

I oto krwi morderczej kurzem 

Już dymią gorejące róże

Jak dziś, jak jutro, jak za tydzień

Żegna się i do Adrii idzie





  



Przepraszam, że żyję

Przepraszam, że piję

Przepraszam, że tyję

Choć szczęścia mi brak

Przepraszam, że minę 

Przelotnie jak ptak.

Przepraszam, że nie jem

Przepraszam, że jem

Przepraszam, że nie wiem

Przepraszam, że wiem.



Meldowani na tej ziemi tymczasowo

Zapomnieni poprzez Boga już na amen

Zapatrzeni w skrawek miejsca, w dane słowo

Czemu wciąż wpadamy w sidła taki same.



Przepraszam, że żyję...



Chociaż przyszło żyć pod miedzą i za lasem

Tu gdzie deszcze przemijają monotonnie

Poigrajmy sobie czasem - sobie z czasem

Przewalajmy się z hałasem przez historię.



Przepraszam, że żyję...



A gdy przyszło nam urodzić się dziewczyną

Skaleczoną, jak ta czajka, przez mężczyzną

Kupmy sobie dobre, stare, mocne wino

I śpiewajmy, nie zmieniając serca w bliznę.



Przepraszam, że żyję...



Meldowani na tej ziemi tymczasowo

Przyodziani w tanie palto i Ojczyznę

Odgrywajmy los na nowo i na nowo

I śpiewajmy, nie zmieniając serca w bliznę.



To świetnie, że żyję

To świetnie, że piję

To świetnie, że tyję

Choć szczęścia mi brak

Nie szkodzi, że minę

Przelotnie jak ptak...